Iedere platenliefhebber heeft een platenkast die het waard is om gezien te worden. Mail foto's van jouw verzameling, liefst met een toelichting, naar info@platenkasten.nl.
Boekenkastfoto.nl
Naast Platenkasten.nl beheren wij ook een website voor boekenliefhebbers! Neem een kijkje op Boekenkastfoto.nl
De website Project Thirty Three laat een mooie verzameling platenhoezen zien, die gebaseerd zijn op eenvoudige geometrische figuren en typografie.
In de woorden van de webmaster: “The seemingly infinite number of vintage record jackets that convey their message with only simple shapes and typography never cease to amaze me. Project Thirty-Three is my personal collection and shrine to circles and dots, squares and rectangles, and triangles, and the brilliant designers that made them come to life on album covers.”
Op woensdag 13 juli vindt de Openlucht Platenbeurs plaats in het centrum van Hoorn. De laatste jaren is deze openluchtmarkt uitgegroeid tot de “Utrecht” zomer versie waar veel bezoekers en dealers van de Megabeurs elkaar weer ontmoeten. Tegelijkertijd vindt de jaarlijkse verzamelmarkt plaats. De toegang is gratis.
De aankomende Mega Platen & CD Beurs in de Jaarbeurs Utrecht vindt plaats op 19 & 20 november. Van de laatste 35e Mega Platen en CD Beurs 9 en 10 april jongstleden staan inmiddels de foto’s en de filmpjes op internet. Geniet nog even na via de foto’s en video’s.
Op 9 en 10 april 2011 vindt in de Jaarbeurs Utrecht de Mega Platen en CD beurs plaats. Een evenement dat in de afgelopen jaren internationale naam en faam heeft verworven als dé plek voor vinyl-connaisseurs, met exposities, boekpresentaties, signeersessies en filmvertoningen op het gebied van muziek.
De beurs biedt het grootste vinylaanbod ter wereld en bezoekers kunnen bekende artiesten tegenkomen die op zoek zijn naar hun eigen originele platen. Op de beurs zijn unieke items te vinden waarvan de prijs kan oplopen tot 20.000 euro.
Op de Mega Platen en CD beurs is dit voorjaar een expositie te zien met de naam Catwalk Covers. Een overzicht van 60 jaar mode op platenhoezen. Ook wordt het Eerste Nederlandse Platenboek gepresenteerd en viert tijdschrift OOR haar 40-jarig jubileum met boekpresentaties en signeersessies.
Programma zaterdag 9 april
10.00 uur: Catwalk Covers, de MariusQuist Qollection Slideshow
11.00 uur: Presentatie Nederbeat boek Platenclub Utrecht (uitreiking aan Robert Briel, Roeland Bajema en George Evers)
11.15 uur: Presentatie Popquiz Televisietijd met: Edwin van het Schip – Wipneus en Pim
12.15 uur: Presentatie en optreden Nederbeat box BR Music met Rudy Bennett (The Motions) en Frans Krassenburg (Golden Earrings) die de eerste box in ontvangst zullen nemen uit handen van Roy Teysse (Universal Music)
13.00 uur: Dj Kees Schaper (oa drummer Tim Knol band)
15.00 uur: Solo optreden singer-songwriter Kevn Kinney (frontman van Drivin ‘N Cryin, USA)
16.00 uur: Catwalk Covers, de MariusQuist Qollection Slideshow met Bianca Twist achter de draaitafels
Programma zondag 10 april
11.00 uur: Catwalk Covers, de MariusQuist Qollection Slideshow
12.00 uur: The Three Imaginary Boys Popquiz
14.00 uur: Popquiz Televisietijd met Edwin van het Schip
15.00 uur: Optreden en vinyl-cd presentatie Marike Jager
16.00 uur: Catwalk Covers, de MariusQuist Qollection Slideshow met Miss Twist achter de draaitafels
Nog een paar weken en Jaarbeurs Utrecht wordt weer omgebouwd tot het walhalla van de vinyl connaisseur en alle andere muziekliefhebbers. De 35ste Mega Platen en CD Beurs vindt plaats in de Jaarbeurs Utrecht op 9 en 10 april 2011
De beurs is al maanden volgeboekt en heeft ook ditmaal een zeer uitgebreid programma, met onder andere:
• Presentatie Plut’s Eerste Nederlandse Platenboek
• Catwalk Covers uit de MariusQuist Qollection
• BR Music presenteert de Dutch Invasion 10 CD Boxset plus DVD met een heel speciale gast uit de Nederlandse beat geschiedenis
• Televisietijd met Wipneus en Pim
• 40 jaar OOR met signeersessies en diverse exposities
• De Three Imaginary Boys Popquiz
• Special guests, deejays en optredens
Voor voorverkoop, plattegrond, informatie, tijdschema en volledige programma zie: www.recordplanet.nl
“The ARChive of Contemporary Music is a not-for-profit archive, music library and research center located in New York City. The ARChive collects, preserves and provides information on the popular music of all cultures and races throughout the world from 1950 to the present. Since the ARChive’s founding in 1985 our holdings have grown to over 2 million sound recordings, making the ARChive the largest popular music collection in the United States.”
Paul Mawhinney, de man met ‘s werelds grootste particuliere platenverzameling doet na 41 jaar met veel pijn en moeite afstand van zijn levenswerk. Op het gebied van dwangmatige verzamelwoede, waar ik volgens sommigen ook aan lijd, is Mawhinney de ongekroonde koning. De eenzame verzamelaar, die vanuit zijn goudmijn moedeloos blijft waken over het meest waardevolle bezit dat de muziekwereld ooit heeft gekend, schijnt als een van de weinigen te begrijpen wat hij in huis heeft. Eenzaam omdat de meeste extreme verzamelaars hun passie meestal niet kunnen delen met degenen die hen dierbaar zijn. Misschien is dat wel de reden dat er op allerlei gebieden bijeenkomsten worden georganiseerd waar lotgenoten elkander opzoeken en hun passie kunnen delen. Zou een bewonderenswaardig man als Mawhinney überhaupt met iemand zijn passie kunnen delen? Jazeker, tot op zekere hoogte met zijn vrouw.
Paul Mawhinney kocht in 1951 zijn eerste single, Jezebel van Frankie Laine. Sedert die aankoop is hij nooit meer gestopt met het kopen van vinyl. Zijn verzamelwoede nam met de jaren toe en nu anno 2010 bezit de ultieme platenverzamelaar maar liefst 1 miljoen lp’s, bijna 2 miljoen singles en 600.000 cd’s in alle mogelijke genres. Onder druk van zijn vrouw begon Mawhinney een platenzaak te Pittsburgh. Record-Rama werd een begrip en stond te boek als Largest Record Collection in the World. Naar eigen zeggen had hij destijds 60.000 lp’s bij elkaar gesprokkeld. Maar in plaats van te verkopen, breidde de man zijn verzameling alleen maar verder uit. In 2002 verkocht hij in enkele weken nog 300.000 cd’s, inmiddels bezit hij weer het dubbele van dat verkochte aantal. Zo werd Mawhinney behalve verzamelaar geleidelijk archivaris. Hij bleef meer kopen dan hij kon verkopen en sinds februari 2008 zijn de deuren van ‘s werelds best geassorteerde platenzaak definitief gesloten. Een spijtig gegeven, aangezien ik graag eens een kijkje zou willen nemen in zijn goudmijn. Mawhinney schijnt te kampen met financiële en gezondheidsproblemen en zou daardoor genoodzaakt zijn om de verzameling te versjacheren. Versjacheren ja, omdat de waarde ervan op 50 miljoen dollar wordt geschat. Volgens Mawhinney zou een bod van het luttele bedrag van 3 miljoen dollar voldoende zijn voor deze buitenproportionele collectie. Mawhinney, die al ruim tien jaar bezig is met de verkoop van de verzameling, wacht nog altijd op de verlossing. Maar is er een particuliere miljonair die deze bonte verzameling in zijn kasteel kwijt kan? Tot nu toe heeft er zich nog geen aangediend. Mawhinney hoopt dan ook dat een museum of bibliotheek zijn collectie overneemt. Een optie was ‘s werelds grootste bibliotheek, Library of Congress maar wegens bezuinigingen kon deze bibliotheek geen goed bedrag bieden.
The Library of Congress heeft geconstateerd dat in de periode 1948-1966 van Mawhinney’s collectie 83% nooit gedigitaliseerd is en dus niet in de winkel te verkrijgen. Wat anders kan deze man doen dan lijdzaam wachten en toekijken totdat er iemand opstaat en zijn archief durft op te kopen? Stel, een album bevat gemiddeld tien nummers, dan heeft Mawhinney ruim 36 miljoen liedjes. Voor het gemak reken ik met een nummer van gemiddeld drie minuten. Dit betekent dat je 20 nummers in een uur kunt luisteren. Paul Mawhinney zou 410 jaar moeten worden om al zijn liedjes überhaupt te kunnen beluisteren. Let wel, hij moet dan 12 uur per dag met muziek bezig zijn maar dat geheel terzijde.
Inmiddels heeft Mawhinney zijn verzameling op eBay geplaatst en heeft de eerste en zeker niet de laatste valse bieder een bod uitgebracht. Ik snap het hoogstwaarschijnlijk niet maar zou het geen nobel gebaar van de directeur van Universal Records zijn om Mawhinney maar vooral de gehele mensheid een dienst te bewijzen en het wereldarchief op het gebied van popmuziek over te nemen? Het frappante is dat topmannen van gigantische platenmaatschappijen blijkbaar meer geïnteresseerd zijn in het ontdekken van YouTube-artiesten dan in de geschiedenis van de popmuziek. Voor het gemak noem ik het de geschiedenis van de popmuziek omdat deze verzameling misschien wel het meest complete archief van de popmuziek is. Dat de eigenaar van de grootste platencollectie ter wereld al jaren opzoek is naar een nieuwe tuteur is toch op zijn minst werkwaardig te noemen.
Hoe langer ik me in deze materie verdiep, des te meer vragen die bij me oproept. Een ding staat vast, deze man is een levende encyclopedie, een bijna mythisch persoon waar elke platenverzamelaar schuim in zijn mondhoeken van krijgt. Een documentaire waardig aldus mijn bescheiden mening. Misschien komt er ooit een egodocument waarin Paul Mawhinney zijn verhaal mag doen, maar vooral met antwoorden komt, want ik heb hem zo veel te vragen. En ik denk dat ik niet de enige ben.
Het vergaren van spullen zit me in het bloed. Mijn opa had een flinke collectie oude platenspelers, de zolder bij mijn ouders staat stampvol met herinneringen en mijn broertje spaart oude spelcomputers.
Als kind groeide ik op met Bob Dylan, Tom Waits, de muziek van ECM en klassieke muziek uit India. Maar vooral met Bob Dylan. Van hem hadden wij bootlegs op gekleurd vinyl, concertregistraties en oneindig veel outtakes op cassettebandjes. Mijn moeder werd gek van die snerpende stem.
Op mijn slaapkamer draaide ik de singletjes van mijn ouders. Ik nam liedjes op van de radio die ik eindeloos terugspoelde en opnieuw afspeelde. Op het schoolplein liep ik neuriënd met mijn walkman rond. Misschien is toen mijn neurotische drang ontstaan om spullen en herinneringen te verzamelen, te archiveren en lijstjes bij te houden. Of ik maniakaal ben? Daarover zijn de meningen verdeeld. Mijn platen staan in ieder geval keurig op alfabet en ik heb mijn verzameling in Excel staan. Het grootste gedeelte van wat ik in mijn platenkast heb staan, is ondertussen gedigitaliseerd en op een externe schijf opgeslagen.
In een Moleskine-opschrijfboekje staat mijn verlanglijst met titels, evenals de albums waarvan ik nog een Amerikaanse persing moet hebben. Ik verzamel interessante en gekke krantenartikelen die ik in een ordner archiveer, voor het geval ik inspiratie nodig heb voor mijn blog, getiteld 1001helden. Het gaat u allemaal misschien wat ver, toch blijft het onschuldig. Er zijn zeven varianten van dwangneuroses. Bij de derde variant heeft men een doktersbehandeling nodig. Ik heb mij nooit laten testen maar ik zal ergens tussen variant zeven en zes zitten. Nu merk ik, naar mate ik ouder word, dat mijn neurotische trekjes steeds meer wegebben. Wel ben ik nog steeds doodsbang dat de katten mijn platenhoezen als plaatsvervangende krabpaal gaan gebruiken. Tito, de rode kater, heeft een nieuwe ligplaats gevonden tussen de platen en daar ben ik eigenlijk helemaal niet blij mee. Toch kan ik het hem niet kwalijk nemen. Ach, het zijn maar platen.
Ergens eind jaren tachtig, toen ik als koter gefascineerd raakte door de hip-hop, kocht ik mijn eerste plaat: Bigger and Deffer van LL Cool J. Maar pas in de jaren negentig, toen ik mij echt ging verdiepen in de popmuziek, begon ik aan mijn verzameling. Een vriend wees mij destijds op west coast bands als Moby Grape, The Byrds en Buffalo Springfield. Sindsdien heb ik een zwak voor Amerikaanse muziek (blues, new wave, pop, soul en southern rock). Mijn platenkast staat praktisch vol en er staan nu twee flinke rijen pontificaal voor de kast.
De singletjes heb ik uiteindelijk naar de hobbykamer verbannen maar daar zijn ze ook niet meer welkom, aangezien mijn boekenkast ook bomvol staat. Inmiddels bezit ik ruim 2000 lp’s en honderden singletjes. Dit aantal dijt maandelijks gestaag uit, maar dat spreekt voor zich, toch?!
Afgelopen zondag overleed actrice en zangeres Conny Stuart. Platenverzamelaars zullen haar ongetwijfeld kennen van haar eerbetoon aan één van onze favoriete onderwerpen: de hoezepoes.
Ik ben de juffrouw van de platenhoes
De hoezepoes, de hoezepoes
Op elke drieendertig minigroove
Kunt u mij zien, van onder of van boven
Zo sta ik op de Valse Triste van Sibelius
De juffrouw van de hoes, hoes, hoes
De juffrouw van de hoes
“Long established Soho record shop, Harold Moores, is closing for a re-fit. In order to prepare the shop for its revamp, staff are chucking out thousands and thousands of records – which were dumped, rather unceremoniously, in a skip outside the premises. But that’s not to say the records are destined for landfill just yet… I stumbled across this scene of vinyl hungry people clambering over each other to grab a few vintage slabs of wax…”
Evert Nijkamp uit Groningen is de man achter GrunnenRocks.nl. Hij noemt zichzelf “een muziekmaffe huisvader die groot werd in VERA en de muzikale wereld nog altijd vooral op en “door” Oosterstraat 44 bekijkt.”
Evert gunt ons een kijkje in zijn platenkasten en beantwoordt voor de gelegenheid de vragen die we per mail op hem afvuurden:
Hoeveel geluidsdragers heb je ongeveer in huis, en hoe is de verdeling qua formaten (singles, vinyl, cd, enz.)?
Rond de 15 duizend. 90% is vinyl, waarbij aangetekend dat ik in 28 jaar misschien 200 CD’s gekocht heb. CD’s zijn wat mij betreft net wat onbespeelde cassettebandjes in de jaren 70/80 waren, vooral (mogelijke) muziekopslag dus, ik heb er niks mee. Van het vinyl is 80% single. LPs draai ik meer, maar singles verzamel ik veel fanatieker. In ‘t algemeen heb ik weinig met reissues, vooral niet die hele Pebbles, Nuggets, BFTG etc. series. Allemaal prachtige muziek, maar ik verzamel het niet. Ik ben ook een fervent hater van ‘splits’ en (maar minder) van verzamelaars.
Wanneer kocht je je eerste single of lp en welke was dat?
Mijn eerste 7″ kreeg ik via mijn moeder van Sinterklaas, 5 december 1982, dat was Doe Maar’s “De Bom”. Mijn tweede 7″ kocht ik 14 december 1982, “België” vh Goede Doel. Mijn eerste LP kocht ik zelf en dat was op 25 november 1983, notabene “An Innocent Man” van Billy Joel, een guilty un-pleasure zeg maar.
Verzamel je specifieke artiesten, genres of labels, zo ja, welke?
In principe niet, in theorie dan. In de praktijk verzamel ik een heel aantal “lijntjes”. Ooit begon ik met Depeche Mode en de Talking Heads. De laatste zijn nog altijd een persoonlijke fave-band. Later verschoof ik langzaam van de hitparade van 1983 naar “KRO-muziek” (Weeshuis vd Hits), naar “Vara-muziek” (de nog altijd onderschatte VERRUKKELIJKE 15), naar “VPRO-muziek” (zeg maar Stompin’) naar VERA en vervolgens naar mijn eigenhandig gecreëerde Grunnen Rocks wereldje.
Dat wereldje wordt vooral gekenmerkt door gitaar (nauwelijks hiphop, dance oid, niet te veel indie, lofi, americana of singer-songwriter, maar meer garage, punk, rnroll, surf, noise, electro).
Ik heb altijd erg goed gelet op het label van een plaat, mijns inzien is dat voor major labels irrelevant, maar voor alle overzichtelijke (meest onafhankelijke) labels zeer belangrijk. Vroege favorieten waren Hipcat (Claw Boys Claw), Tophole (Boegies), Sire (Talking Heads, Ramones), en vanaf 1993 VERA-dingen als Estrus, Crypt, In The Red, Subpop, SFTRI, Touch ‘N’ Go, AMrep, Yakisakana, Goodbye Boozy en Hozac.
Het beste label van het moment is Hozac. Behoorlijk over ‘t hoofd gezien in Nederland, maar de volgende breakthrough à la Nirvana of de White Stripes zal een Hozac-band zijn. Amerika is voor mij altijd het beloofde land geweest en zeker niet de UK, alhoewel ik sommige Engelse bands erg goed vind.
Ik verzamel dus (selected) labels, maar ook (meer) bands en ook zeker personen. Fave-bands zijn er heel veel, maar vooral Gories, Oblivians, Pussy Galore, Honeymoon Killers, Scientists, Ramones, New Bomb Turks, Hex Dispensers, Sonics, Stooges, White Stripes en alles wat zich in die buurt bevind of er rechtstreeks uit voortkwam. Fave-personen zijn er ook veel: de (ex-)leden van de Gories en de Oblivians als aller-aller-eerste, maar ook bijvoorbeeld Daniel Johnston, Mark Lanegan, Lou Barlow, Neil Young en nu vergeet ik nog wel een paar toppers.
Mijn huidige verzameldoel is het completeren van Hozac. Dat is in principe al gelukt, alleen moet ik de op eBay gescoorde Spider 7″ nog in GrunnenRocks HQ ontvangen.
Wat is het meest bijzondere item in je collectie en waarom?
Geen flauw idee. Het duurste item? De eerste 7″ van de Gories denk ik. De duurste serie? De serie van 9 singles van The Go Team misschien, alhoewel ik dat rijtje van DopeGunsNFuckingInTheStreets ook altijd een kraker vind.
Meest trots op? Promo 2xLP van de White Stripes, want dat markeert in retrospect het best dat mijn website van belang is geweest.
Plaat van 2010? Dum Dum Girls LP op Hozac, maar het is pas juli.
Beste 7″ aller tijden? Gories – Telepathic/Hate
Welk item zou je nog heel graag aan je collectie toevoegen en welke prijs zou je daar voor over hebben?
Duizenden kandidaten voor het antwoord, maar ik denk één van deze:
De eerste 7″ van de Cramps, maar dan niet de bootleg, idem voor Halo Of Flies en Hellacopters. Het vroegste plaatje van de Ramones, promo van de eerste 7″ of promo van de eerste LP. De eerste single vd Sonics. Willekeurig wat dat ik nog niet heb van de Talking Heads, maar dan geen bootlegs en liefst een 12″, 7″ of als ‘t moet een LP/2xLP.
Oh wacht, we doen toch deze: John Lee Hookers 1e 10″(?), Boogie Chillen’, op 78 RPM toeren, uit 1948, ik dacht op ‘t Modern label. Met een 100% super koffergrammofoonplatenSpeler à la die uit ‘t logo van His Master’s Voice voor 1000 euro en ik ben je man.
Deze kast vertegenwoordigt ongeveer een derde van mijn muziekverzameling. Ongeveer, want ik ben niet zo ordelijk dat ik precies alle aantallen weet van alle singles, elpees, cd’s, 78-toeren, cassettebandjes, minidisks, mp3s en dvd’s die ik in de afgelopen jaren heb vergaard. Verspreid door het huis staan nog enkele deelverzamelingen, waarvan hier ook enkele voorbeelden.
Het echte verzamelen begon voor mij pas begin jaren 90, hoewel ik daarvóór een fanatieke home-taper van elpees van vriendjes en van radioprogramma’s was, wat ruim 400 cassettebandjes opleverde, die ik nu voor een deel heb gedigitaliseerd en voor een deel… helaas… In de jaren 90 puilden de rommelmarkten, kringloopwinkels en tweedehands platenzaken uit van de elpees voor een gulden per stuk, afkomstig van mensen die vrij resoluut overschakelden op cd’s. Toen was er nog behoorlijk veel voor bijna niets te vinden.
Naast het kopen van de albums waar ik in mijn tienertijd het geld niet voor had en de basispakketjes van klassiekers in elk genre heb ik nog wat leuke subverzamelingetjes, die ik hier wel wil vermelden.
Hoewel ik hier en daar, nieuwsgierig van aard altijd al wat minder gangbaar materiaal meepakte ben ik 10 jaar geleden, vooral aangemoedigd door de sharity-sites ook ‘rariteiten’ gaan verzamelen. Vanwege mijn eigen verleden als combolid van een jongerenkoor heb ik altijd een zwak gehouden voor in eigen beheer uitgegeven jongerenkoorwerk van rond de jaren zeventig en van daaruit belandde ik in een genre dat ik samen met Frits Jonker neder-reli curiosa ben gaan noemen: de zingende zusjes, -paters (Wim Sonneveld’s parodie Frater Venantius kwam niet zomaar uit de lucht vallen), virtuoos hammondorgelspel met stichtelijke zang, bekeerdriftige hippiezang waarin juist fel van leer werd getrokken tegen de sexuele revolutie en de vrouwenemancipatie en vele vele anderen. Sowieso ben ik automatisch geïnteresseerd in Nederlandse eigen-beheer-platen, reclameplaatjes, etc.
Dan is er nog een categorie verkracht klassiek. Ik kan eigenlijk niet goed uitleggen waarom ik dat ben gaan verzamelen. Er waren mensen die bekende klassieke muziek best op een leuke manier in een nieuw jasje stopten, zoals Ekseption, Raymond Guiot, Tomita, the Cambridge Buskers, Walter Carlos etc.. en aan de andere kant vind je dan de Hooked on Classsics-serie van Louis Clarck: aan elkaar geregen en doodgespeelde themaatjes met een boem-klapje eronder. Alles wat tussen die twee uitersten zit kun je ook in mijn verzameling vinden. Vaak is het echter “zó slecht is, dat het weer goed is”. Analoog hieraan heb ik ook een afdeling verkrachte popmuziek. Sommige symfonieorkesten kunnen bijvoorbeeld hun poten weer niet van popmuziek afhouden, maar er zijn ook mensen geweest die dat wat meer smaakvol hebben gedaan zoals Cathy Berberian. Deze dame vertegenwoordigt weer een subcategorie binnen verkrachte popmuziek. Het leek me op zeker ogenblik wel leuk om Beatles-bewerkingen te gaan verzamelen. Na een aantal jaren hield ik daar ook weer mee op: er is té veel en ook té veel dat volstrekt oninteressant is om naar te luisteren, maar wat ik inmiddels heb vergaard en goed bevonden blijft in de kast, want je weet nooit of ik het nog eens kan “gebruiken” in een podcast, re-mix of ander project.
Bovendien is het erg moeilijk om afstand te doen van vinyl (hoewel ik af en toe wel wat uitdun), soms alleen al vanwege de hoezen. Hiermee ben ik meteen beland ben bij de laatste reden waarom ik van tijd tot tijd elpees “red” van de kringloopwinkel: de hoezenpoezen.
Recente reacties