Beneden worden de kasten gevuld met wat ik beschouw als “huiskamermuziek”. Pop, jazz, country, indie, folk, lichte elektronica, [...]]]> Mijn collectie is opgedeeld in twee gedeelten: ruim zevenhonderd cd’s staan in de woonkamer te pronken, de overige cd’s en het vinyl heeft een aparte kamer een verdieping hoger. Daardoor heeft zich er een opvallende rangschikking gevormd.

Beneden worden de kasten gevuld met wat ik beschouw als “huiskamermuziek”. Pop, jazz, country, indie, folk, lichte elektronica, singer-songwriters, een verdwaalde rockplaat en andere muziek waarvan ik mag vermoeden dat het sporadische bezoek en mijn vriendin er niet meteen de gordijnen in van wordt gejaagd. Ik heb trouwens geen gordijnen, dus het blijft altijd een beetje gissen. Overigens betekent de term “huiskamermuziek” niet dat er Bløf of de Red Hot Chili Peppers tussen staat; 90% zal mijn buurman waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben.

Boven staan nog eens ongeveer tweeduizend cd’s (sommigen nog in dozen, vanwege ruimtegebrek) en een stuk of tweehonderd lp’s. Gezien mijn twee linkerhanden en algemene luiheid wederom in aan elkaar geschakelde Benno’s™. Qua genres is hier mijn verzamelwoede van pakweg vijftien tot tien jaar geleden terug te zien: veel black metal, grindcore, noise, power electronics, ambient en andere obscure stijlen waarvan de hoesjes meestal zwartgekleurd zijn.

De cd’s worden hier nog maar zelden aangevuld, ook omdat ik sinds kort bijna volledig ben overgestapt op vinyl. Vooralsnog bestaat die collectie hoofdzakelijk uit lp’s van Richard Youngs, het Kraak label en wat psychpop uit de tijd van mijn ouwe heer, maar deze groeit gestaag. Mijn volgende bijdrage aan platenkasten.nl zal dan ook waarschijnlijk vanuit een groter huis zijn.

Zo nu en dan beschrijf ik een recent aangeschafte release op mijn blog: www.mrbungle.nl.

Justin Faase
www.twitter.com/mrbunglepuntnl

Als kind groeide ik op met Bob Dylan, Tom Waits, de muziek van ECM en klassieke muziek uit India. Maar vooral met Bob Dylan. [...]]]> Het vergaren van spullen zit me in het bloed. Mijn opa had een flinke collectie oude platenspelers, de zolder bij mijn ouders staat stampvol met herinneringen en mijn broertje spaart oude spelcomputers.

Als kind groeide ik op met Bob Dylan, Tom Waits, de muziek van ECM en klassieke muziek uit India. Maar vooral met Bob Dylan. Van hem hadden wij bootlegs op gekleurd vinyl, concertregistraties en oneindig veel outtakes op cassettebandjes. Mijn moeder werd gek van die snerpende stem.

Op mijn slaapkamer draaide ik de singletjes van mijn ouders. Ik nam liedjes op van de radio die ik eindeloos terugspoelde en opnieuw afspeelde. Op het schoolplein liep ik neuriënd met mijn walkman rond. Misschien is toen mijn neurotische drang ontstaan om spullen en herinneringen te verzamelen, te archiveren en lijstjes bij te houden. Of ik maniakaal ben? Daarover zijn de meningen verdeeld. Mijn platen staan in ieder geval keurig op alfabet en ik heb mijn verzameling in Excel staan. Het grootste gedeelte van wat ik in mijn platenkast heb staan, is ondertussen gedigitaliseerd en op een externe schijf opgeslagen.

In een Moleskine-opschrijfboekje staat mijn verlanglijst met titels, evenals de albums waarvan ik nog een Amerikaanse persing moet hebben. Ik verzamel interessante en gekke krantenartikelen die ik in een ordner archiveer, voor het geval ik inspiratie nodig heb voor mijn blog, getiteld 1001helden. Het gaat u allemaal misschien wat ver, toch blijft het onschuldig. Er zijn zeven varianten van dwangneuroses. Bij de derde variant heeft men een doktersbehandeling nodig. Ik heb mij nooit laten testen maar ik zal ergens tussen variant zeven en zes zitten. Nu merk ik, naar mate ik ouder word, dat mijn neurotische trekjes steeds meer wegebben. Wel ben ik nog steeds doodsbang dat de katten mijn platenhoezen als plaatsvervangende krabpaal gaan gebruiken. Tito, de rode kater, heeft een nieuwe ligplaats gevonden tussen de platen en daar ben ik eigenlijk helemaal niet blij mee. Toch kan ik het hem niet kwalijk nemen. Ach, het zijn maar platen.

Ergens eind jaren tachtig, toen ik als koter gefascineerd raakte door de hip-hop, kocht ik mijn eerste plaat: Bigger and Deffer van LL Cool J. Maar pas in de jaren negentig, toen ik mij echt ging verdiepen in de popmuziek, begon ik aan mijn verzameling. Een vriend wees mij destijds op west coast bands als Moby Grape, The Byrds en Buffalo Springfield. Sindsdien heb ik een zwak voor Amerikaanse muziek (blues, new wave, pop, soul en southern rock). Mijn platenkast staat praktisch vol en er staan nu twee flinke rijen pontificaal voor de kast.

De singletjes heb ik uiteindelijk naar de hobbykamer verbannen maar daar zijn ze ook niet meer welkom, aangezien mijn boekenkast ook bomvol staat. Inmiddels bezit ik ruim 2000 lp’s en honderden singletjes. Dit aantal dijt maandelijks gestaag uit, maar dat spreekt voor zich, toch?!

Levien van Oorschot
www.1001helden.nl

Evert gunt ons een kijkje in zijn platenkasten en beantwoordt voor de gelegenheid de vragen die we per mail op hem afvuurden:

Hoeveel geluidsdragers [...]]]> Evert Nijkamp uit Groningen is de man achter GrunnenRocks.nl. Hij noemt zichzelf “een muziekmaffe huisvader die groot werd in VERA en de muzikale wereld nog altijd vooral op en “door” Oosterstraat 44 bekijkt.”

Evert gunt ons een kijkje in zijn platenkasten en beantwoordt voor de gelegenheid de vragen die we per mail op hem afvuurden:

Hoeveel geluidsdragers heb je ongeveer in huis, en hoe is de verdeling qua formaten (singles, vinyl, cd, enz.)?
Rond de 15 duizend. 90% is vinyl, waarbij aangetekend dat ik in 28 jaar misschien 200 CD’s gekocht heb. CD’s zijn wat mij betreft net wat onbespeelde cassettebandjes in de jaren 70/80 waren, vooral (mogelijke) muziekopslag dus, ik heb er niks mee. Van het vinyl is 80% single. LPs draai ik meer, maar singles verzamel ik veel fanatieker. In ‘t algemeen heb ik weinig met reissues, vooral niet die hele Pebbles, Nuggets, BFTG etc. series. Allemaal prachtige muziek, maar ik verzamel het niet. Ik ben ook een fervent hater van ‘splits’ en (maar minder) van verzamelaars.

Wanneer kocht je je eerste single of lp en welke was dat?
Mijn eerste 7″ kreeg ik via mijn moeder van Sinterklaas, 5 december 1982, dat was Doe Maar’s “De Bom”. Mijn tweede 7″ kocht ik 14 december 1982, “België” vh Goede Doel. Mijn eerste LP kocht ik zelf en dat was op 25 november 1983, notabene “An Innocent Man” van Billy Joel, een guilty un-pleasure zeg maar.

Verzamel je specifieke artiesten, genres of labels, zo ja, welke?
In principe niet, in theorie dan. In de praktijk verzamel ik een heel aantal “lijntjes”. Ooit begon ik met Depeche Mode en de Talking Heads. De laatste zijn nog altijd een persoonlijke fave-band. Later verschoof ik langzaam van de hitparade van 1983 naar “KRO-muziek” (Weeshuis vd Hits), naar “Vara-muziek” (de nog altijd onderschatte VERRUKKELIJKE 15), naar “VPRO-muziek” (zeg maar Stompin’) naar VERA en vervolgens naar mijn eigenhandig gecreëerde Grunnen Rocks wereldje.

Dat wereldje wordt vooral gekenmerkt door gitaar (nauwelijks hiphop, dance oid, niet te veel indie, lofi, americana of singer-songwriter, maar meer garage, punk, rnroll, surf, noise, electro).

Ik heb altijd erg goed gelet op het label van een plaat, mijns inzien is dat voor major labels irrelevant, maar voor alle overzichtelijke (meest onafhankelijke) labels zeer belangrijk. Vroege favorieten waren Hipcat (Claw Boys Claw), Tophole (Boegies), Sire (Talking Heads, Ramones), en vanaf 1993 VERA-dingen als Estrus, Crypt, In The Red, Subpop, SFTRI, Touch ‘N’ Go, AMrep, Yakisakana, Goodbye Boozy en Hozac.

Het beste label van het moment is Hozac. Behoorlijk over ‘t hoofd gezien in Nederland, maar de volgende breakthrough à la Nirvana of de White Stripes zal een Hozac-band zijn. Amerika is voor mij altijd het beloofde land geweest en zeker niet de UK, alhoewel ik sommige Engelse bands erg goed vind.

Ik verzamel dus (selected) labels, maar ook (meer) bands en ook zeker personen. Fave-bands zijn er heel veel, maar vooral Gories, Oblivians, Pussy Galore, Honeymoon Killers, Scientists, Ramones, New Bomb Turks, Hex Dispensers, Sonics, Stooges, White Stripes en alles wat zich in die buurt bevind of er rechtstreeks uit voortkwam. Fave-personen zijn er ook veel: de (ex-)leden van de Gories en de Oblivians als aller-aller-eerste, maar ook bijvoorbeeld Daniel Johnston, Mark Lanegan, Lou Barlow, Neil Young en nu vergeet ik nog wel een paar toppers.

Mijn huidige verzameldoel is het completeren van Hozac. Dat is in principe al gelukt, alleen moet ik de op eBay gescoorde Spider 7″ nog in GrunnenRocks HQ ontvangen.

Wat is het meest bijzondere item in je collectie en waarom?
Geen flauw idee. Het duurste item? De eerste 7″ van de Gories denk ik. De duurste serie? De serie van 9 singles van The Go Team misschien, alhoewel ik dat rijtje van DopeGunsNFuckingInTheStreets ook altijd een kraker vind.
Meest trots op? Promo 2xLP van de White Stripes, want dat markeert in retrospect het best dat mijn website van belang is geweest.

Plaat van 2010? Dum Dum Girls LP op Hozac, maar het is pas juli.
Beste 7″ aller tijden? Gories – Telepathic/Hate

Welk item zou je nog heel graag aan je collectie toevoegen en welke prijs zou je daar voor over hebben?
Duizenden kandidaten voor het antwoord, maar ik denk één van deze:

De eerste 7″ van de Cramps, maar dan niet de bootleg, idem voor Halo Of Flies en Hellacopters. Het vroegste plaatje van de Ramones, promo van de eerste 7″ of promo van de eerste LP. De eerste single vd Sonics. Willekeurig wat dat ik nog niet heb van de Talking Heads, maar dan geen bootlegs en liefst een 12″, 7″ of als ‘t moet een LP/2xLP.

Oh wacht, we doen toch deze: John Lee Hookers 1e 10″(?), Boogie Chillen’, op 78 RPM toeren, uit 1948, ik dacht op ‘t Modern label. Met een 100% super koffergrammofoonplatenSpeler à la die uit ‘t logo van His Master’s Voice voor 1000 euro en ik ben je man.

Het echte [...]]]> Deze kast vertegenwoordigt ongeveer een derde van mijn muziekverzameling. Ongeveer, want ik ben niet zo ordelijk dat ik precies alle aantallen weet van alle singles, elpees, cd’s, 78-toeren, cassettebandjes, minidisks, mp3s en dvd’s die ik in de afgelopen jaren heb vergaard. Verspreid door het huis staan nog enkele deelverzamelingen, waarvan hier ook enkele voorbeelden.

Het echte verzamelen begon voor mij pas begin jaren 90, hoewel ik daarvóór een fanatieke home-taper van elpees van vriendjes en van radioprogramma’s was, wat ruim 400 cassettebandjes opleverde, die ik nu voor een deel heb gedigitaliseerd en voor een deel… helaas… In de jaren 90 puilden de rommelmarkten, kringloopwinkels en tweedehands platenzaken uit van de elpees voor een gulden per stuk, afkomstig van mensen die vrij resoluut overschakelden op cd’s. Toen was er nog behoorlijk veel voor bijna niets te vinden.

Naast het kopen van de albums waar ik in mijn tienertijd het geld niet voor had en de basispakketjes van klassiekers in elk genre heb ik nog wat leuke subverzamelingetjes, die ik hier wel wil vermelden.

Hoewel ik hier en daar, nieuwsgierig van aard altijd al wat minder gangbaar materiaal meepakte ben ik 10 jaar geleden, vooral aangemoedigd door de sharity-sites ook ‘rariteiten’ gaan verzamelen. Vanwege mijn eigen verleden als combolid van een jongerenkoor heb ik altijd een zwak gehouden voor in eigen beheer uitgegeven jongerenkoorwerk van rond de jaren zeventig en van daaruit belandde ik in een genre dat ik samen met Frits Jonker neder-reli curiosa ben gaan noemen: de zingende zusjes, -paters (Wim Sonneveld’s parodie Frater Venantius kwam niet zomaar uit de lucht vallen), virtuoos hammondorgelspel met stichtelijke zang, bekeerdriftige hippiezang waarin juist fel van leer werd getrokken tegen de sexuele revolutie en de vrouwenemancipatie en vele vele anderen. Sowieso ben ik automatisch geïnteresseerd in Nederlandse eigen-beheer-platen, reclameplaatjes, etc.

Dan is er nog een categorie verkracht klassiek. Ik kan eigenlijk niet goed uitleggen waarom ik dat ben gaan verzamelen. Er waren mensen die bekende klassieke muziek best op een leuke manier in een nieuw jasje stopten, zoals Ekseption, Raymond Guiot, Tomita, the Cambridge Buskers, Walter Carlos etc.. en aan de andere kant vind je dan de Hooked on Classsics-serie van Louis Clarck: aan elkaar geregen en doodgespeelde themaatjes met een boem-klapje eronder. Alles wat tussen die twee uitersten zit kun je ook in mijn verzameling vinden. Vaak is het echter “zó slecht is, dat het weer goed is”. Analoog hieraan heb ik ook een afdeling verkrachte popmuziek. Sommige symfonieorkesten kunnen bijvoorbeeld hun poten weer niet van popmuziek afhouden, maar er zijn ook mensen geweest die dat wat meer smaakvol hebben gedaan zoals Cathy Berberian. Deze dame vertegenwoordigt weer een subcategorie binnen verkrachte popmuziek. Het leek me op zeker ogenblik wel leuk om Beatles-bewerkingen te gaan verzamelen. Na een aantal jaren hield ik daar ook weer mee op: er is té veel en ook té veel dat volstrekt oninteressant is om naar te luisteren, maar wat ik inmiddels heb vergaard en goed bevonden blijft in de kast, want je weet nooit of ik het nog eens kan “gebruiken” in een podcast, re-mix of ander project.

Bovendien is het erg moeilijk om afstand te doen van vinyl (hoewel ik af en toe wel wat uitdun), soms alleen al vanwege de hoezen. Hiermee ben ik meteen beland ben bij de laatste reden waarom ik van tijd tot tijd elpees “red” van de kringloopwinkel: de hoezenpoezen.

Jan Turkenburg
www.splogman.com

Ze hangen aan de muur door middel van de Discofoon platenstandaards. Een mooi systeem waarin per [...]]]> Ik heb twee ‘platenkasten’. De één is een soort wall of sound: Hier bevinden zich de LP’s, 10 inches en singletjes. En ook de cd’s, rechtsonder in een kast. En daaromheen groeit mijn muur steeds verder dicht met LP’s.

Ze hangen aan de muur door middel van de Discofoon platenstandaards. Een mooi systeem waarin per stuk zo’n dertig platen passen. Elke keer als ik er weer eentje opgeduikeld heb gaat de boor in de muur en breidt de ‘kast’ zich uit.

De indeling van de LP’s is gedeeltelijk op alfabet, dat zijn de ‘normale’ muziekplaten, zeg maar de luisterplaten (grofweg de bovenste rij LP’s). De rest van de LP’s is om mee op te treden en te componeren. Die zijn ingedeeld op thema’s, zoals Oost-Europese folk, fitnessplaten, kinderplaten, gesproken woord, cursussen, Afrikaanse veldopnamen, vogelgeluiden, jingles, Bollywood.

Voor de singles heb ik eenzelfde soort indeling. De singletjes zijn vaak het meest dankbaar om te gebruiken voor de optredens, erg verrassende dingen ben ik erop tegen gekomen. De vier draaitafels zijn er om met al die warme vinylgeluiden klanklandschappen te maken.

Een ander aspect van mijn muziekpassie ligt in Radio 78, een DJ collectief waarbij ik samen met Hannes van Soest 78toerenplaten draai op twee oude koffergrammofoons.

Voor deze platen heb ik een paar vakken van een boekenkast vrij gemaakt, waar ze allemaal netjes in rekjes rechtop staan. Helaas paste de hele kast niet op de foto, dus dan maar drie fragmenten:

En dan is er nog het schriftje met alle titels. Erg handig want de 78toerenplaten hebben geen bijpassende hoezen waarop alle info staat. En om al die labels telkens opnieuw te moeten lezen, als je net dat prachtige lied van Luis Mariano zoekt, is onbegonnen werk ;)

Veel succes met de erg leuke site!

Jeroen Diepenmaat

Of zoals de bio zegt: “Buying (loads of) records since 1977 I ‘survived’ punk, postpunk, techno, reggae, indie guitar, drum ‘n’ bass, neue [...]]]> Bij deze een deel van mijn platenverzameling, zon 15,000 elpees en singles en daar komen wekelijks NIEUWE platen bij. Ik ben een vrouwelijke dj en reis nog steeds Europa rond met mijn platentassen.

Of zoals de bio zegt: “Buying (loads of) records since 1977 I ‘survived’ punk, postpunk, techno, reggae, indie guitar, drum ‘n’ bass, neue Deutsche Welle, breakcore, grime, hip hop, industrial, minimal, dubstep, dancehall, world music et cetera and there is no doubt that I will easily cope with any future trends. As Scout Niblett sings in her version of ‘Uptown Top Ranking’, the last track on my album and often the last track of my gigs: ‘I got no style, I’m strictly roots’.”

groet,
DJ Marcelle
www.anothernicemess.com

“Wat moet je met al die platen en CD’s?” Maar ook: “dat kost veel geld of niet, zo’n hobby”. Dat laatste klopt, maar ik pareer altijd meteen met het gegeven [...]]]> Vergeleken bij sommige collecties verbleekt die van mij weliswaar, maar op de of andere manier moet ik me ook altijd verdedigen tegenover visite, gasten e.d.

“Wat moet je met al die platen en CD’s?” Maar ook: “dat kost veel geld of niet, zo’n hobby”. Dat laatste klopt, maar ik pareer altijd meteen met het gegeven dat ik niet rook (kost immers een paar CD’s per week). En… ieder mens heeft recht op 3 gebreken! Eén daarvan is mijn muziekverslaving.

Ben niet zozeer een verzamelaar, meer een enorme muziekgek. Het gaat me vooral om een bepaald geluid, niet eens om genre of artiest. Zo begon ik ooit in de tijden van New Wave, Punk, Noise en amerikaanse gitaarherrie. Een groot deel van die platen/cd’s heeft allang het veld geruild wegens te infantiel, te brak geluid of te pathetisch qua thematiek en teksten. Ik kan tegenwoordig enorm afknappen op dikke holle drumsounds en gitaarmuren uit de jaren 90.

Oude ska, afrikaanse muziek (check het label Analog Africa), jazz en vooral heel veel pre- war country blues is wat ik tegenwoordig draai. En 60-ies werk uit de garage uiteraard! Ook bezit ik vrijwel alle 7-inches, 12-inches en LP’s van Thee Milkshakes en Thee Mighty Caesars (Billy Childish) op vinyl. Viel niet mee om dat bij elkaar te krijgen. En als we dan modern doen zit dat in de hoek van Spoon, Sufjan Stevens, Bon Iver etc.

Sinds ik samenwoon staat een deel van mijn CD’s in een opbergkast uit het zicht in CD kastjes en archiefladen, maar, geen punt ik, weet nog steeds alles blindelings te vinden. Mijn streven is tegenwoordig om de collectie op deze grootte te houden. (Mijn definitie van) Kwaliteit is het sleutelwoord. Kwantiteit boeit minder. Hoewel, …..je weet het niet. Ben al weer druk bezig om heel veel country blues op labels als OJL, RBF, Yazoo en Arhoolie te bemachtigen. Prachtige hobby!

Groeten / Best regards
André Steenbergen

Mijn eerste singles kocht ik op de basisschool op de markt in het dorp, [...]]]> Mijn platenkast bevindt zich voor het grootste deel op de zolder, waar ook een platenspeler staat. De rest staat in de woonkamer. Mijn verzameling is begonnen met de platen van mijn vader, o.a. Otis Redding, Elvis, Nat King Cole en de Shadows.

Mijn eerste singles kocht ik op de basisschool op de markt in het dorp, mijn eerste zelfgekochte elpee was van Let There Be Rock van AC/DC.

De laatste elpee die ik kocht was een tweedehands van Linda Ronstadt: Simple dreams. Ik koop veel tweedehands in kringloopwinkels, ga wekelijks langs een aantal winkels bij mij in de buurt om te kijken of er nog ‘nieuw’ vinyl is, en als ik naar concerten ga koop ik, als die er zijn, singles!

Mijn collectie omvat bijna duizend elpees, een twintigtal tien-inches en vierhonderd singles. De genres lopen uiteen van blues tot jazz, funk, punk, rock, country, hiphop, reggae, dub, pop, etc.

Roel “rockandroel” Hoekstra

Op het “waarom” heb ik [...]]]> Ik kocht ergens in 1998 Michael Jackson’s Thriller op vinyl met helaas een kras, dus hij sloeg over. Het kopen van een tweede (en derde want ze stonden toen nog volop in de ‘gulden-bakken’) exemplaar heeft iets losgemaakt wat na 8 jaar verzamelen het gestelde doel van 1000 exemplaren heeft opgeleverd.

Op het “waarom” heb ik geen duidelijk antwoord. Je zou het een uit de hand gelopen grap of een toegewijde verzameldrang kunnen noemen.

Voor de duidelijkheid: het zijn niet 1000 verschillende persingen of zoiets. Het ging mij louter om 1000x Thriller. Uiteraard zitten er wel verschillende exemplaren tussen.

In november 2009 waren de platen te zien op de Mega Platen & CD Beurs in Utrecht.

groeten, Johan