Iedere platenliefhebber heeft een platenkast die het waard is om gezien te worden. Mail foto's van jouw verzameling, liefst met een toelichting, naar info@platenkasten.nl.
Boekenkastfoto.nl
Naast Platenkasten.nl beheren wij ook een website voor boekenliefhebbers! Neem een kijkje op Boekenkastfoto.nl
Evert Nijkamp uit Groningen is de man achter GrunnenRocks.nl. Hij noemt zichzelf “een muziekmaffe huisvader die groot werd in VERA en de muzikale wereld nog altijd vooral op en “door” Oosterstraat 44 bekijkt.”
Evert gunt ons een kijkje in zijn platenkasten en beantwoordt voor de gelegenheid de vragen die we per mail op hem afvuurden:
Hoeveel geluidsdragers heb je ongeveer in huis, en hoe is de verdeling qua formaten (singles, vinyl, cd, enz.)?
Rond de 15 duizend. 90% is vinyl, waarbij aangetekend dat ik in 28 jaar misschien 200 CD’s gekocht heb. CD’s zijn wat mij betreft net wat onbespeelde cassettebandjes in de jaren 70/80 waren, vooral (mogelijke) muziekopslag dus, ik heb er niks mee. Van het vinyl is 80% single. LPs draai ik meer, maar singles verzamel ik veel fanatieker. In ‘t algemeen heb ik weinig met reissues, vooral niet die hele Pebbles, Nuggets, BFTG etc. series. Allemaal prachtige muziek, maar ik verzamel het niet. Ik ben ook een fervent hater van ‘splits’ en (maar minder) van verzamelaars.
Wanneer kocht je je eerste single of lp en welke was dat?
Mijn eerste 7″ kreeg ik via mijn moeder van Sinterklaas, 5 december 1982, dat was Doe Maar’s “De Bom”. Mijn tweede 7″ kocht ik 14 december 1982, “België” vh Goede Doel. Mijn eerste LP kocht ik zelf en dat was op 25 november 1983, notabene “An Innocent Man” van Billy Joel, een guilty un-pleasure zeg maar.
Verzamel je specifieke artiesten, genres of labels, zo ja, welke?
In principe niet, in theorie dan. In de praktijk verzamel ik een heel aantal “lijntjes”. Ooit begon ik met Depeche Mode en de Talking Heads. De laatste zijn nog altijd een persoonlijke fave-band. Later verschoof ik langzaam van de hitparade van 1983 naar “KRO-muziek” (Weeshuis vd Hits), naar “Vara-muziek” (de nog altijd onderschatte VERRUKKELIJKE 15), naar “VPRO-muziek” (zeg maar Stompin’) naar VERA en vervolgens naar mijn eigenhandig gecreëerde Grunnen Rocks wereldje.
Dat wereldje wordt vooral gekenmerkt door gitaar (nauwelijks hiphop, dance oid, niet te veel indie, lofi, americana of singer-songwriter, maar meer garage, punk, rnroll, surf, noise, electro).
Ik heb altijd erg goed gelet op het label van een plaat, mijns inzien is dat voor major labels irrelevant, maar voor alle overzichtelijke (meest onafhankelijke) labels zeer belangrijk. Vroege favorieten waren Hipcat (Claw Boys Claw), Tophole (Boegies), Sire (Talking Heads, Ramones), en vanaf 1993 VERA-dingen als Estrus, Crypt, In The Red, Subpop, SFTRI, Touch ‘N’ Go, AMrep, Yakisakana, Goodbye Boozy en Hozac.
Het beste label van het moment is Hozac. Behoorlijk over ‘t hoofd gezien in Nederland, maar de volgende breakthrough à la Nirvana of de White Stripes zal een Hozac-band zijn. Amerika is voor mij altijd het beloofde land geweest en zeker niet de UK, alhoewel ik sommige Engelse bands erg goed vind.
Ik verzamel dus (selected) labels, maar ook (meer) bands en ook zeker personen. Fave-bands zijn er heel veel, maar vooral Gories, Oblivians, Pussy Galore, Honeymoon Killers, Scientists, Ramones, New Bomb Turks, Hex Dispensers, Sonics, Stooges, White Stripes en alles wat zich in die buurt bevind of er rechtstreeks uit voortkwam. Fave-personen zijn er ook veel: de (ex-)leden van de Gories en de Oblivians als aller-aller-eerste, maar ook bijvoorbeeld Daniel Johnston, Mark Lanegan, Lou Barlow, Neil Young en nu vergeet ik nog wel een paar toppers.
Mijn huidige verzameldoel is het completeren van Hozac. Dat is in principe al gelukt, alleen moet ik de op eBay gescoorde Spider 7″ nog in GrunnenRocks HQ ontvangen.
Wat is het meest bijzondere item in je collectie en waarom?
Geen flauw idee. Het duurste item? De eerste 7″ van de Gories denk ik. De duurste serie? De serie van 9 singles van The Go Team misschien, alhoewel ik dat rijtje van DopeGunsNFuckingInTheStreets ook altijd een kraker vind.
Meest trots op? Promo 2xLP van de White Stripes, want dat markeert in retrospect het best dat mijn website van belang is geweest.
Plaat van 2010? Dum Dum Girls LP op Hozac, maar het is pas juli.
Beste 7″ aller tijden? Gories – Telepathic/Hate
Welk item zou je nog heel graag aan je collectie toevoegen en welke prijs zou je daar voor over hebben?
Duizenden kandidaten voor het antwoord, maar ik denk één van deze:
De eerste 7″ van de Cramps, maar dan niet de bootleg, idem voor Halo Of Flies en Hellacopters. Het vroegste plaatje van de Ramones, promo van de eerste 7″ of promo van de eerste LP. De eerste single vd Sonics. Willekeurig wat dat ik nog niet heb van de Talking Heads, maar dan geen bootlegs en liefst een 12″, 7″ of als ‘t moet een LP/2xLP.
Oh wacht, we doen toch deze: John Lee Hookers 1e 10″(?), Boogie Chillen’, op 78 RPM toeren, uit 1948, ik dacht op ‘t Modern label. Met een 100% super koffergrammofoonplatenSpeler à la die uit ‘t logo van His Master’s Voice voor 1000 euro en ik ben je man.
Deze kast vertegenwoordigt ongeveer een derde van mijn muziekverzameling. Ongeveer, want ik ben niet zo ordelijk dat ik precies alle aantallen weet van alle singles, elpees, cd’s, 78-toeren, cassettebandjes, minidisks, mp3s en dvd’s die ik in de afgelopen jaren heb vergaard. Verspreid door het huis staan nog enkele deelverzamelingen, waarvan hier ook enkele voorbeelden.
Het echte verzamelen begon voor mij pas begin jaren 90, hoewel ik daarvóór een fanatieke home-taper van elpees van vriendjes en van radioprogramma’s was, wat ruim 400 cassettebandjes opleverde, die ik nu voor een deel heb gedigitaliseerd en voor een deel… helaas… In de jaren 90 puilden de rommelmarkten, kringloopwinkels en tweedehands platenzaken uit van de elpees voor een gulden per stuk, afkomstig van mensen die vrij resoluut overschakelden op cd’s. Toen was er nog behoorlijk veel voor bijna niets te vinden.
Naast het kopen van de albums waar ik in mijn tienertijd het geld niet voor had en de basispakketjes van klassiekers in elk genre heb ik nog wat leuke subverzamelingetjes, die ik hier wel wil vermelden.
Hoewel ik hier en daar, nieuwsgierig van aard altijd al wat minder gangbaar materiaal meepakte ben ik 10 jaar geleden, vooral aangemoedigd door de sharity-sites ook ‘rariteiten’ gaan verzamelen. Vanwege mijn eigen verleden als combolid van een jongerenkoor heb ik altijd een zwak gehouden voor in eigen beheer uitgegeven jongerenkoorwerk van rond de jaren zeventig en van daaruit belandde ik in een genre dat ik samen met Frits Jonker neder-reli curiosa ben gaan noemen: de zingende zusjes, -paters (Wim Sonneveld’s parodie Frater Venantius kwam niet zomaar uit de lucht vallen), virtuoos hammondorgelspel met stichtelijke zang, bekeerdriftige hippiezang waarin juist fel van leer werd getrokken tegen de sexuele revolutie en de vrouwenemancipatie en vele vele anderen. Sowieso ben ik automatisch geïnteresseerd in Nederlandse eigen-beheer-platen, reclameplaatjes, etc.
Dan is er nog een categorie verkracht klassiek. Ik kan eigenlijk niet goed uitleggen waarom ik dat ben gaan verzamelen. Er waren mensen die bekende klassieke muziek best op een leuke manier in een nieuw jasje stopten, zoals Ekseption, Raymond Guiot, Tomita, the Cambridge Buskers, Walter Carlos etc.. en aan de andere kant vind je dan de Hooked on Classsics-serie van Louis Clarck: aan elkaar geregen en doodgespeelde themaatjes met een boem-klapje eronder. Alles wat tussen die twee uitersten zit kun je ook in mijn verzameling vinden. Vaak is het echter “zó slecht is, dat het weer goed is”. Analoog hieraan heb ik ook een afdeling verkrachte popmuziek. Sommige symfonieorkesten kunnen bijvoorbeeld hun poten weer niet van popmuziek afhouden, maar er zijn ook mensen geweest die dat wat meer smaakvol hebben gedaan zoals Cathy Berberian. Deze dame vertegenwoordigt weer een subcategorie binnen verkrachte popmuziek. Het leek me op zeker ogenblik wel leuk om Beatles-bewerkingen te gaan verzamelen. Na een aantal jaren hield ik daar ook weer mee op: er is té veel en ook té veel dat volstrekt oninteressant is om naar te luisteren, maar wat ik inmiddels heb vergaard en goed bevonden blijft in de kast, want je weet nooit of ik het nog eens kan “gebruiken” in een podcast, re-mix of ander project.
Bovendien is het erg moeilijk om afstand te doen van vinyl (hoewel ik af en toe wel wat uitdun), soms alleen al vanwege de hoezen. Hiermee ben ik meteen beland ben bij de laatste reden waarom ik van tijd tot tijd elpees “red” van de kringloopwinkel: de hoezenpoezen.
Ik heb twee ‘platenkasten’. De één is een soort wall of sound: Hier bevinden zich de LP’s, 10 inches en singletjes. En ook de cd’s, rechtsonder in een kast. En daaromheen groeit mijn muur steeds verder dicht met LP’s.
Ze hangen aan de muur door middel van de Discofoon platenstandaards. Een mooi systeem waarin per stuk zo’n dertig platen passen. Elke keer als ik er weer eentje opgeduikeld heb gaat de boor in de muur en breidt de ‘kast’ zich uit.
De indeling van de LP’s is gedeeltelijk op alfabet, dat zijn de ‘normale’ muziekplaten, zeg maar de luisterplaten (grofweg de bovenste rij LP’s). De rest van de LP’s is om mee op te treden en te componeren. Die zijn ingedeeld op thema’s, zoals Oost-Europese folk, fitnessplaten, kinderplaten, gesproken woord, cursussen, Afrikaanse veldopnamen, vogelgeluiden, jingles, Bollywood.
Voor de singles heb ik eenzelfde soort indeling. De singletjes zijn vaak het meest dankbaar om te gebruiken voor de optredens, erg verrassende dingen ben ik erop tegen gekomen. De vier draaitafels zijn er om met al die warme vinylgeluiden klanklandschappen te maken.
Een ander aspect van mijn muziekpassie ligt in Radio 78, een DJ collectief waarbij ik samen met Hannes van Soest 78toerenplaten draai op twee oude koffergrammofoons.
Voor deze platen heb ik een paar vakken van een boekenkast vrij gemaakt, waar ze allemaal netjes in rekjes rechtop staan. Helaas paste de hele kast niet op de foto, dus dan maar drie fragmenten:
En dan is er nog het schriftje met alle titels. Erg handig want de 78toerenplaten hebben geen bijpassende hoezen waarop alle info staat. En om al die labels telkens opnieuw te moeten lezen, als je net dat prachtige lied van Luis Mariano zoekt, is onbegonnen werk ;)
Bij deze een deel van mijn platenverzameling, zon 15,000 elpees en singles en daar komen wekelijks NIEUWE platen bij. Ik ben een vrouwelijke dj en reis nog steeds Europa rond met mijn platentassen.
Of zoals de bio zegt: “Buying (loads of) records since 1977 I ‘survived’ punk, postpunk, techno, reggae, indie guitar, drum ‘n’ bass, neue Deutsche Welle, breakcore, grime, hip hop, industrial, minimal, dubstep, dancehall, world music et cetera and there is no doubt that I will easily cope with any future trends. As Scout Niblett sings in her version of ‘Uptown Top Ranking’, the last track on my album and often the last track of my gigs: ‘I got no style, I’m strictly roots’.”
Vergeleken bij sommige collecties verbleekt die van mij weliswaar, maar op de of andere manier moet ik me ook altijd verdedigen tegenover visite, gasten e.d.
“Wat moet je met al die platen en CD’s?” Maar ook: “dat kost veel geld of niet, zo’n hobby”. Dat laatste klopt, maar ik pareer altijd meteen met het gegeven dat ik niet rook (kost immers een paar CD’s per week). En… ieder mens heeft recht op 3 gebreken! Eén daarvan is mijn muziekverslaving.
Ben niet zozeer een verzamelaar, meer een enorme muziekgek. Het gaat me vooral om een bepaald geluid, niet eens om genre of artiest. Zo begon ik ooit in de tijden van New Wave, Punk, Noise en amerikaanse gitaarherrie. Een groot deel van die platen/cd’s heeft allang het veld geruild wegens te infantiel, te brak geluid of te pathetisch qua thematiek en teksten. Ik kan tegenwoordig enorm afknappen op dikke holle drumsounds en gitaarmuren uit de jaren 90.
Oude ska, afrikaanse muziek (check het label Analog Africa), jazz en vooral heel veel pre- war country blues is wat ik tegenwoordig draai. En 60-ies werk uit de garage uiteraard! Ook bezit ik vrijwel alle 7-inches, 12-inches en LP’s van Thee Milkshakes en Thee Mighty Caesars (Billy Childish) op vinyl. Viel niet mee om dat bij elkaar te krijgen. En als we dan modern doen zit dat in de hoek van Spoon, Sufjan Stevens, Bon Iver etc.
Sinds ik samenwoon staat een deel van mijn CD’s in een opbergkast uit het zicht in CD kastjes en archiefladen, maar, geen punt ik, weet nog steeds alles blindelings te vinden. Mijn streven is tegenwoordig om de collectie op deze grootte te houden. (Mijn definitie van) Kwaliteit is het sleutelwoord. Kwantiteit boeit minder. Hoewel, …..je weet het niet. Ben al weer druk bezig om heel veel country blues op labels als OJL, RBF, Yazoo en Arhoolie te bemachtigen. Prachtige hobby!
Mijn platenkast bevindt zich voor het grootste deel op de zolder, waar ook een platenspeler staat. De rest staat in de woonkamer. Mijn verzameling is begonnen met de platen van mijn vader, o.a. Otis Redding, Elvis, Nat King Cole en de Shadows.
Mijn eerste singles kocht ik op de basisschool op de markt in het dorp, mijn eerste zelfgekochte elpee was van Let There Be Rock van AC/DC.
De laatste elpee die ik kocht was een tweedehands van Linda Ronstadt: Simple dreams. Ik koop veel tweedehands in kringloopwinkels, ga wekelijks langs een aantal winkels bij mij in de buurt om te kijken of er nog ‘nieuw’ vinyl is, en als ik naar concerten ga koop ik, als die er zijn, singles!
Mijn collectie omvat bijna duizend elpees, een twintigtal tien-inches en vierhonderd singles. De genres lopen uiteen van blues tot jazz, funk, punk, rock, country, hiphop, reggae, dub, pop, etc.
Ik kocht ergens in 1998 Michael Jackson’s Thriller op vinyl met helaas een kras, dus hij sloeg over. Het kopen van een tweede (en derde want ze stonden toen nog volop in de ‘gulden-bakken’) exemplaar heeft iets losgemaakt wat na 8 jaar verzamelen het gestelde doel van 1000 exemplaren heeft opgeleverd.
Op het “waarom” heb ik geen duidelijk antwoord. Je zou het een uit de hand gelopen grap of een toegewijde verzameldrang kunnen noemen.
Voor de duidelijkheid: het zijn niet 1000 verschillende persingen of zoiets. Het ging mij louter om 1000x Thriller. Uiteraard zitten er wel verschillende exemplaren tussen.
Mijn kast is alfabetisch gerangschikt maar zoals zo vaak bij collecties die uitdijen staat er her en der ook nog wat. Tegenover het uitbreiden staat ook het inkrimpen. Als ik dat laatste nooit had gedaan was ik nu eigenaar geweest van meer dan pakweg 5000 lp’s. Ik moet er niet aan denken eerlijk gezegd.
De laatste jaren balanceer ik al een tijdje rond de 2000 stuks. Mooi zat. Platenkopen is voor mij een ambivalente bezigheid. Twijfel en vreugde wisselen elkaar in snel tempo af en leiden tot veel vragen en steeds minder antwoorden. Dan heb je die langgezochte plaat. Ja, en? Op naar de volgende? Het zal wel aan mij liggen. Misschien zit ik in een of andere crisis.
Waarom zijn muziek beluisteren en platen kopen twee totaal verschillende bezigheden? En waarom ben ik in godsnaam die lp’s van New Order aan het terugkopen? Dit is nog het ergste: een platenverzameling is nooit af.
Zing! went the strings of my heart… mijn hart sloeg eenmaal heel kort over. Op de radio klonk She Loves You, Yeah, Yeah, Yeah. Ik zat bij mijn moeder op schoot toen zij voor het eerst het fabuleuze viertal op de radio hoorde. Zachtjes drukte ze mij iets dichter tegen haar wollige borst aan. Misschien is het toen wel allemaal begonnen. De liefde voor muziek die zou uitgroeien tot een monster dat zich koestert in mijn ziel en dat er niet meer uit wil.
Muzikaal werd ik wakker op het moment dat Woodstock achter de rug was en de Beatles net uit elkaar gingen. Samen met mijn zusje speelde ik de hitparade na met alle plaatjes die we hadden. De ene week stond Ken Je Dat Land van Boudewijn de Groot op nummer éen, de andere Lola van The Kinks. Als microfoon deed de bureaulamp uitstekend dienst. Ik hoorde op de van mijn oma gekregen buizenradio The Ballroom Blitz van Sweet en zag op de televisie de extravagante David Bowie en Slade. De muren van mijn kamer hingen vol met minuscule plaatjes van popartiesten die ik wekelijks met veel geduld uit de Avro-gids van de week ervoor knipte. In de brugklas kreeg ik van mijn klasgenoten Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Wat zou er van mij zijn geworden als ik eenmaal vierenzestig ben?
Ik ben op zolder en zoek naar geschikte nummers voor een compilatie van liedjes over ontluikende liefde. Ik weet het, er zijn er zo ontzettend veel. Maar ik geef mij niet snel gewonnen. Rondom mij bevinden zich minstens 200.000 songs op vele duizenden lp’s, cd’s en tapes. In dertig jaar tijd bij elkaar gekocht. De balken die de verzameling audiodragers torsen zijn gelukkig vier duimen dik en toch zeker wel drie handen breed. Ons huis staat nog altijd fier overeind schouder aan schouder in een statige rij. Dat stelt mij enigszins gerust. Toch heb ik een soort haat-liefde verhouding met mijn platenverzameling. Het is een soort ongeneeslijke ziekte. Boudewijn Büch zei hierover ooit het volgende: ‘als je verslaafd bent aan alcohol of drugs kun je overal in dit land naar speciale klinieken, maar ben je verslaafd aan boeken en muziek dan kun je helemaal nergens terecht’.
Je bent veroordeeld om je leven voor een deel door te brengen in boekwinkeltjes en platenzaken. De ‘muziekte’ is bovendien zeer hardnekkig en een vorm van dwangmatig gedrag die niet snel overwaait. Er is altijd meer en hoewel misschien wel meer van hetzelfde maar dan minder, er moet beweging in blijven. Er moet ook een element van frustratie in zitten. Je kunt niet alles hebben, maar hoe dichter je bij je droom komt des te vuriger wordt de wens maar die ene plaat, dat hele mooie 45-toerenplaatje of dat onbekende nummer van The Beatles.
In de Verenigde Staten woont een man die zich in een zeer ver gevorderd stadium van de ‘muziekte’ heeft bevonden. Hij heet Paul Mawhinney. Zijn collectie omvatte 3.000.000 items. Ooit stelde zijn vrouw hem een ultimatum: De platen eruit of ik zoek een andere vent. Met zestigduizend lp’s verhuisde Paul naar een leegstaand winkelpand en ging onverdroten verder. De gehele Amerikaanse muziekgeschiedenis kon je er vinden. Van oude Edison rolls tot Super Audiodiscs en mp3’s. Alles keurig ingedeeld en gecategoriseerd. Van iedere nieuwe titel die hij verkocht kwam er eentje in de bibliotheek terecht. Na het werk ging hij even naar huis om te eten. Dat ging jaren goed, hij bouwde nog een magazijn achter de zaak, maar langzamerhand nam zijn gezichtsvermogen af. Hij kon de catalogus amper nog bijhouden en begon na te denken over de toekomst.
Toen was het moment gekomen. Hij zette de gehele verzameling te koop op Ebay met een startbod van 3.000.000 dollar. Er kwam al snel een bod, maar dat was veel te laag. Wie moest in vredesnaam zijn megaverzameling kopen? Ik probeerde mij in te leven in zijn situatie. Wat zou ik gedaan hebben? Uiteindelijk werd alles opgekocht door een vermogende Ier. Ik weet niet meer of het nu Bono was of The Edge, maar ergens in Ierland bevindt zich nu een goudmijn.
Als ik het geld had gehad dan zou ik mij ook niet lang bedacht hebben. Ik had alles keurig over laten vliegen. Ik huurde een groot bedrijfspand in Deventer zonder al te veel ramen en bouwde er genoeg kasten in om nog vele jaren vooruit te kunnen. Ik liet alles goed verzekeren en er kwam een groot hoog hek omheen, als bij een begraafplaats. Boven de poort zou ik in sierlijke letters ‘Musicamore’ laten zetten, met als ondertitel ‘rustplaats voor muziek’.
Langzamerhand zouden de mensen mij vergeten. Op de dag dat ik vierenzestig jaar word, sluit ik de poort en vertrek naar mijn droombestemming Polynesië. Ik vlieg door talloze regenbuien en enorme wolkenmassa’s. Dan duikt het toestel omlaag voor een perfecte landing op Tahiti. Als ik bijgekomen ben van de vlucht loop ik naar het parelwitte strand. Daar vind ik een grote schelp. Ik raap hem op en houd hem tegen mijn oor. Dan sluit ik mijn ogen. Het is mooi geweest.
When Barack Obama moved into the White House on January 20th, he gained access to five chefs, a private bowling alley — and a killer collection of classic LPs. Stored in the basement of the executive mansion is the official White House Record Library: several hundred LPs that include landmark albums in rock (Led Zeppelin IV, the Rolling Stones’ Let It Bleed), punk (the Ramones’ Rocket to Russia, the Sex Pistols’ Never Mind the Bollocks, Here’s the Sex Pistols), cult classics (Captain Beefheart’s Trout Mask Replica, the Flying Burrito Brothers’ The Gilded Palace of Sin) and disco. Not to mention records by Santana, Neil Young, Talking Heads, Isaac Hayes, Elton John, the Cars and Barry Manilow.
Als bijdrage wil ik best een foto van m’n platenkast (in mijn geval: singletjeskast; overigens maar een gedeelte) leveren, maar ik vind die foto niet zo boeiend. Oordeel zelf, ik zal hem in ieder geval bijsluiten.
Ik heb zitten denken wat het meest zeldzame of mooie of gekke item uit mijn collectie is, maar dat vind ik lastig. Daarom heb ik gekozen om als bijdrage de meest smakeloze, foute en banale single(hoes) te sturen die ik op dit moment kan bedenken. Het gaat om de single van Anja en Johnny (Blenco): “Waarom kwam jij toch in mijn leven”:
Met daarin het volgende “hemeltergende” parlando:
Ik blijf bij m’n besluit
Want voor mij is nu toch alles uit
Jij speelde met m’n liefde
Met m’n hart en met m’n trouw
En als je morgen hoort
Dat ik mezelf heb vermoord
Weet dan dat dit m’n laatste wanhopig bewijs was
Van mijn liefde voor jou
Let ook op het kapsel van Anja en op de bakkebaarden van Johnny!
Als Engelstalige songteksten erg slecht zijn, maakt mij dat nooit zo veel uit. Maar als Nederlander voel ik toch een soort plaatsvervangende schaamte bij bovenstaande single.
Recente reacties