Het vergaren van spullen zit me in het bloed. Mijn opa had een flinke collectie oude platenspelers, de zolder bij mijn ouders staat stampvol met herinneringen en mijn broertje spaart oude spelcomputers.
Als kind groeide ik op met Bob Dylan, Tom Waits, de muziek van ECM en klassieke muziek uit India. Maar vooral met Bob Dylan. Van hem hadden wij bootlegs op gekleurd vinyl, concertregistraties en oneindig veel outtakes op cassettebandjes. Mijn moeder werd gek van die snerpende stem.
Op mijn slaapkamer draaide ik de singletjes van mijn ouders. Ik nam liedjes op van de radio die ik eindeloos terugspoelde en opnieuw afspeelde. Op het schoolplein liep ik neuriënd met mijn walkman rond. Misschien is toen mijn neurotische drang ontstaan om spullen en herinneringen te verzamelen, te archiveren en lijstjes bij te houden. Of ik maniakaal ben? Daarover zijn de meningen verdeeld. Mijn platen staan in ieder geval keurig op alfabet en ik heb mijn verzameling in Excel staan. Het grootste gedeelte van wat ik in mijn platenkast heb staan, is ondertussen gedigitaliseerd en op een externe schijf opgeslagen.
In een Moleskine-opschrijfboekje staat mijn verlanglijst met titels, evenals de albums waarvan ik nog een Amerikaanse persing moet hebben. Ik verzamel interessante en gekke krantenartikelen die ik in een ordner archiveer, voor het geval ik inspiratie nodig heb voor mijn blog, getiteld 1001helden. Het gaat u allemaal misschien wat ver, toch blijft het onschuldig. Er zijn zeven varianten van dwangneuroses. Bij de derde variant heeft men een doktersbehandeling nodig. Ik heb mij nooit laten testen maar ik zal ergens tussen variant zeven en zes zitten. Nu merk ik, naar mate ik ouder word, dat mijn neurotische trekjes steeds meer wegebben. Wel ben ik nog steeds doodsbang dat de katten mijn platenhoezen als plaatsvervangende krabpaal gaan gebruiken. Tito, de rode kater, heeft een nieuwe ligplaats gevonden tussen de platen en daar ben ik eigenlijk helemaal niet blij mee. Toch kan ik het hem niet kwalijk nemen. Ach, het zijn maar platen.
Ergens eind jaren tachtig, toen ik als koter gefascineerd raakte door de hip-hop, kocht ik mijn eerste plaat: Bigger and Deffer van LL Cool J. Maar pas in de jaren negentig, toen ik mij echt ging verdiepen in de popmuziek, begon ik aan mijn verzameling. Een vriend wees mij destijds op west coast bands als Moby Grape, The Byrds en Buffalo Springfield. Sindsdien heb ik een zwak voor Amerikaanse muziek (blues, new wave, pop, soul en southern rock). Mijn platenkast staat praktisch vol en er staan nu twee flinke rijen pontificaal voor de kast.
De singletjes heb ik uiteindelijk naar de hobbykamer verbannen maar daar zijn ze ook niet meer welkom, aangezien mijn boekenkast ook bomvol staat. Inmiddels bezit ik ruim 2000 lp’s en honderden singletjes. Dit aantal dijt maandelijks gestaag uit, maar dat spreekt voor zich, toch?!
Levien van Oorschot
www.1001helden.nl
Recente reacties