Vergeleken bij sommige collecties verbleekt die van mij weliswaar, maar op de of andere manier moet ik me ook altijd verdedigen tegenover visite, gasten e.d.
“Wat moet je met al die platen en CD’s?” Maar ook: “dat kost veel geld of niet, zo’n hobby”. Dat laatste klopt, maar ik pareer altijd meteen met het gegeven dat ik niet rook (kost immers een paar CD’s per week). En… ieder mens heeft recht op 3 gebreken! Eén daarvan is mijn muziekverslaving.
Ben niet zozeer een verzamelaar, meer een enorme muziekgek. Het gaat me vooral om een bepaald geluid, niet eens om genre of artiest. Zo begon ik ooit in de tijden van New Wave, Punk, Noise en amerikaanse gitaarherrie. Een groot deel van die platen/cd’s heeft allang het veld geruild wegens te infantiel, te brak geluid of te pathetisch qua thematiek en teksten. Ik kan tegenwoordig enorm afknappen op dikke holle drumsounds en gitaarmuren uit de jaren 90.
Oude ska, afrikaanse muziek (check het label Analog Africa), jazz en vooral heel veel pre- war country blues is wat ik tegenwoordig draai. En 60-ies werk uit de garage uiteraard! Ook bezit ik vrijwel alle 7-inches, 12-inches en LP’s van Thee Milkshakes en Thee Mighty Caesars (Billy Childish) op vinyl. Viel niet mee om dat bij elkaar te krijgen. En als we dan modern doen zit dat in de hoek van Spoon, Sufjan Stevens, Bon Iver etc.
Sinds ik samenwoon staat een deel van mijn CD’s in een opbergkast uit het zicht in CD kastjes en archiefladen, maar, geen punt ik, weet nog steeds alles blindelings te vinden. Mijn streven is tegenwoordig om de collectie op deze grootte te houden. (Mijn definitie van) Kwaliteit is het sleutelwoord. Kwantiteit boeit minder. Hoewel, …..je weet het niet. Ben al weer druk bezig om heel veel country blues op labels als OJL, RBF, Yazoo en Arhoolie te bemachtigen. Prachtige hobby!
Groeten / Best regards
André Steenbergen
Late reactie, maar mooie stapel Joe Meek materiaal heb je daar! :)