|
||||||
|
Op de website Voodoofunk.com doet verzamelaar Frank Gossner verslag van zijn avonturen in West-Afrika en zijn strooptochten naar obscuur Afrikaans vinyl in het bijzonder. Van foto’s als deze zal menige platenfreak spontaan in trance raken:
De site staat vol met foto’s als deze, mooie verhalen én geluidsfragmenten. Een dezer dagen moet ook de door Gossner samengestelde compilatie “Lagos Disco Inferno” in de winkels liggen. (Dank aan Martijn, die Voodoofunk.com tipte) Vergeleken bij sommige collecties verbleekt die van mij weliswaar, maar op de of andere manier moet ik me ook altijd verdedigen tegenover visite, gasten e.d. “Wat moet je met al die platen en CD’s?” Maar ook: “dat kost veel geld of niet, zo’n hobby”. Dat laatste klopt, maar ik pareer altijd meteen met het gegeven dat ik niet rook (kost immers een paar CD’s per week). En… ieder mens heeft recht op 3 gebreken! Eén daarvan is mijn muziekverslaving.
Ben niet zozeer een verzamelaar, meer een enorme muziekgek. Het gaat me vooral om een bepaald geluid, niet eens om genre of artiest. Zo begon ik ooit in de tijden van New Wave, Punk, Noise en amerikaanse gitaarherrie. Een groot deel van die platen/cd’s heeft allang het veld geruild wegens te infantiel, te brak geluid of te pathetisch qua thematiek en teksten. Ik kan tegenwoordig enorm afknappen op dikke holle drumsounds en gitaarmuren uit de jaren 90.
Oude ska, afrikaanse muziek (check het label Analog Africa), jazz en vooral heel veel pre- war country blues is wat ik tegenwoordig draai. En 60-ies werk uit de garage uiteraard! Ook bezit ik vrijwel alle 7-inches, 12-inches en LP’s van Thee Milkshakes en Thee Mighty Caesars (Billy Childish) op vinyl. Viel niet mee om dat bij elkaar te krijgen. En als we dan modern doen zit dat in de hoek van Spoon, Sufjan Stevens, Bon Iver etc.
Sinds ik samenwoon staat een deel van mijn CD’s in een opbergkast uit het zicht in CD kastjes en archiefladen, maar, geen punt ik, weet nog steeds alles blindelings te vinden. Mijn streven is tegenwoordig om de collectie op deze grootte te houden. (Mijn definitie van) Kwaliteit is het sleutelwoord. Kwantiteit boeit minder. Hoewel, …..je weet het niet. Ben al weer druk bezig om heel veel country blues op labels als OJL, RBF, Yazoo en Arhoolie te bemachtigen. Prachtige hobby! Groeten / Best regards Mijn platenkast bevindt zich voor het grootste deel op de zolder, waar ook een platenspeler staat. De rest staat in de woonkamer. Mijn verzameling is begonnen met de platen van mijn vader, o.a. Otis Redding, Elvis, Nat King Cole en de Shadows. Mijn eerste singles kocht ik op de basisschool op de markt in het dorp, mijn eerste zelfgekochte elpee was van Let There Be Rock van AC/DC.
De laatste elpee die ik kocht was een tweedehands van Linda Ronstadt: Simple dreams. Ik koop veel tweedehands in kringloopwinkels, ga wekelijks langs een aantal winkels bij mij in de buurt om te kijken of er nog ‘nieuw’ vinyl is, en als ik naar concerten ga koop ik, als die er zijn, singles!
Mijn collectie omvat bijna duizend elpees, een twintigtal tien-inches en vierhonderd singles. De genres lopen uiteen van blues tot jazz, funk, punk, rock, country, hiphop, reggae, dub, pop, etc. Roel “rockandroel” Hoekstra Het gaat niet goed met platenzaken. Concurrentie van downloads, al dan niet legaal, internetwinkels en grote ketens maken dat de echte specialist een uitstervend ras is. Daarom gaat 3VOOR12 langs bij de oude rotten in het vak, platenzaken die het waard zijn om een stukje voor om te rijden. Hoe gaat het met deze connaisseurs? Hebben zij het echt zo moeilijk? Of is er licht aan het einde van de tunnel? Deze week treffen we in het Nijmeegse centrum twee verzamelaars pur sang: eigenaars Rob Berbee en Elly Alderden van Vinylarchief. Ik kocht ergens in 1998 Michael Jackson’s Thriller op vinyl met helaas een kras, dus hij sloeg over. Het kopen van een tweede (en derde want ze stonden toen nog volop in de ‘gulden-bakken’) exemplaar heeft iets losgemaakt wat na 8 jaar verzamelen het gestelde doel van 1000 exemplaren heeft opgeleverd.
Op het “waarom” heb ik geen duidelijk antwoord. Je zou het een uit de hand gelopen grap of een toegewijde verzameldrang kunnen noemen. Voor de duidelijkheid: het zijn niet 1000 verschillende persingen of zoiets. Het ging mij louter om 1000x Thriller. Uiteraard zitten er wel verschillende exemplaren tussen.
In november 2009 waren de platen te zien op de Mega Platen & CD Beurs in Utrecht. groeten, Johan Mijn kast is alfabetisch gerangschikt maar zoals zo vaak bij collecties die uitdijen staat er her en der ook nog wat. Tegenover het uitbreiden staat ook het inkrimpen. Als ik dat laatste nooit had gedaan was ik nu eigenaar geweest van meer dan pakweg 5000 lp’s. Ik moet er niet aan denken eerlijk gezegd.
De laatste jaren balanceer ik al een tijdje rond de 2000 stuks. Mooi zat. Platenkopen is voor mij een ambivalente bezigheid. Twijfel en vreugde wisselen elkaar in snel tempo af en leiden tot veel vragen en steeds minder antwoorden. Dan heb je die langgezochte plaat. Ja, en? Op naar de volgende? Het zal wel aan mij liggen. Misschien zit ik in een of andere crisis.
Waarom zijn muziek beluisteren en platen kopen twee totaal verschillende bezigheden? En waarom ben ik in godsnaam die lp’s van New Order aan het terugkopen? Dit is nog het ergste: een platenverzameling is nooit af. Voor meer vinylgedoe bezoek: www.harryprenger.wordpress.com. Harry Prenger Cd-winkel Plato in Den Haag stopt ermee. De popspeciaalzaak in de Schoolstraat moest een jaar geleden al verhuizen naar een kleiner pand even verderop. Eigenaar Harry Hoving hoopte het daar nog een paar jaar uit te kunnen zingen als eenmanszaak. Zijn personeel moest hij op straat zetten. Die hoop bleek ijdel. “Ik moet nu stoppen, anders zit ik over een half jaar met een grote schuld”, zegt Harry Hoving tegen het Haags Pop Podium. Zing! went the strings of my heart… mijn hart sloeg eenmaal heel kort over. Op de radio klonk She Loves You, Yeah, Yeah, Yeah. Ik zat bij mijn moeder op schoot toen zij voor het eerst het fabuleuze viertal op de radio hoorde. Zachtjes drukte ze mij iets dichter tegen haar wollige borst aan. Misschien is het toen wel allemaal begonnen. De liefde voor muziek die zou uitgroeien tot een monster dat zich koestert in mijn ziel en dat er niet meer uit wil.
Muzikaal werd ik wakker op het moment dat Woodstock achter de rug was en de Beatles net uit elkaar gingen. Samen met mijn zusje speelde ik de hitparade na met alle plaatjes die we hadden. De ene week stond Ken Je Dat Land van Boudewijn de Groot op nummer éen, de andere Lola van The Kinks. Als microfoon deed de bureaulamp uitstekend dienst. Ik hoorde op de van mijn oma gekregen buizenradio The Ballroom Blitz van Sweet en zag op de televisie de extravagante David Bowie en Slade. De muren van mijn kamer hingen vol met minuscule plaatjes van popartiesten die ik wekelijks met veel geduld uit de Avro-gids van de week ervoor knipte. In de brugklas kreeg ik van mijn klasgenoten Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Wat zou er van mij zijn geworden als ik eenmaal vierenzestig ben?
Ik ben op zolder en zoek naar geschikte nummers voor een compilatie van liedjes over ontluikende liefde. Ik weet het, er zijn er zo ontzettend veel. Maar ik geef mij niet snel gewonnen. Rondom mij bevinden zich minstens 200.000 songs op vele duizenden lp’s, cd’s en tapes. In dertig jaar tijd bij elkaar gekocht. De balken die de verzameling audiodragers torsen zijn gelukkig vier duimen dik en toch zeker wel drie handen breed. Ons huis staat nog altijd fier overeind schouder aan schouder in een statige rij. Dat stelt mij enigszins gerust. Toch heb ik een soort haat-liefde verhouding met mijn platenverzameling. Het is een soort ongeneeslijke ziekte. Boudewijn Büch zei hierover ooit het volgende: ‘als je verslaafd bent aan alcohol of drugs kun je overal in dit land naar speciale klinieken, maar ben je verslaafd aan boeken en muziek dan kun je helemaal nergens terecht’.
Je bent veroordeeld om je leven voor een deel door te brengen in boekwinkeltjes en platenzaken. De ‘muziekte’ is bovendien zeer hardnekkig en een vorm van dwangmatig gedrag die niet snel overwaait. Er is altijd meer en hoewel misschien wel meer van hetzelfde maar dan minder, er moet beweging in blijven. Er moet ook een element van frustratie in zitten. Je kunt niet alles hebben, maar hoe dichter je bij je droom komt des te vuriger wordt de wens maar die ene plaat, dat hele mooie 45-toerenplaatje of dat onbekende nummer van The Beatles.
In de Verenigde Staten woont een man die zich in een zeer ver gevorderd stadium van de ‘muziekte’ heeft bevonden. Hij heet Paul Mawhinney. Zijn collectie omvatte 3.000.000 items. Ooit stelde zijn vrouw hem een ultimatum: De platen eruit of ik zoek een andere vent. Met zestigduizend lp’s verhuisde Paul naar een leegstaand winkelpand en ging onverdroten verder. De gehele Amerikaanse muziekgeschiedenis kon je er vinden. Van oude Edison rolls tot Super Audiodiscs en mp3’s. Alles keurig ingedeeld en gecategoriseerd. Van iedere nieuwe titel die hij verkocht kwam er eentje in de bibliotheek terecht. Na het werk ging hij even naar huis om te eten. Dat ging jaren goed, hij bouwde nog een magazijn achter de zaak, maar langzamerhand nam zijn gezichtsvermogen af. Hij kon de catalogus amper nog bijhouden en begon na te denken over de toekomst.
Toen was het moment gekomen. Hij zette de gehele verzameling te koop op Ebay met een startbod van 3.000.000 dollar. Er kwam al snel een bod, maar dat was veel te laag. Wie moest in vredesnaam zijn megaverzameling kopen? Ik probeerde mij in te leven in zijn situatie. Wat zou ik gedaan hebben? Uiteindelijk werd alles opgekocht door een vermogende Ier. Ik weet niet meer of het nu Bono was of The Edge, maar ergens in Ierland bevindt zich nu een goudmijn.
Als ik het geld had gehad dan zou ik mij ook niet lang bedacht hebben. Ik had alles keurig over laten vliegen. Ik huurde een groot bedrijfspand in Deventer zonder al te veel ramen en bouwde er genoeg kasten in om nog vele jaren vooruit te kunnen. Ik liet alles goed verzekeren en er kwam een groot hoog hek omheen, als bij een begraafplaats. Boven de poort zou ik in sierlijke letters ‘Musicamore’ laten zetten, met als ondertitel ‘rustplaats voor muziek’. Langzamerhand zouden de mensen mij vergeten. Op de dag dat ik vierenzestig jaar word, sluit ik de poort en vertrek naar mijn droombestemming Polynesië. Ik vlieg door talloze regenbuien en enorme wolkenmassa’s. Dan duikt het toestel omlaag voor een perfecte landing op Tahiti. Als ik bijgekomen ben van de vlucht loop ik naar het parelwitte strand. Daar vind ik een grote schelp. Ik raap hem op en houd hem tegen mijn oor. Dan sluit ik mijn ogen. Het is mooi geweest. Ruud Verkerk Van The Vinyl District: When Barack Obama moved into the White House on January 20th, he gained access to five chefs, a private bowling alley — and a killer collection of classic LPs. Stored in the basement of the executive mansion is the official White House Record Library: several hundred LPs that include landmark albums in rock (Led Zeppelin IV, the Rolling Stones’ Let It Bleed), punk (the Ramones’ Rocket to Russia, the Sex Pistols’ Never Mind the Bollocks, Here’s the Sex Pistols), cult classics (Captain Beefheart’s Trout Mask Replica, the Flying Burrito Brothers’ The Gilded Palace of Sin) and disco. Not to mention records by Santana, Neil Young, Talking Heads, Isaac Hayes, Elton John, the Cars and Barry Manilow. Als bijdrage wil ik best een foto van m’n platenkast (in mijn geval: singletjeskast; overigens maar een gedeelte) leveren, maar ik vind die foto niet zo boeiend. Oordeel zelf, ik zal hem in ieder geval bijsluiten.
Ik heb zitten denken wat het meest zeldzame of mooie of gekke item uit mijn collectie is, maar dat vind ik lastig. Daarom heb ik gekozen om als bijdrage de meest smakeloze, foute en banale single(hoes) te sturen die ik op dit moment kan bedenken. Het gaat om de single van Anja en Johnny (Blenco): “Waarom kwam jij toch in mijn leven”:
Met daarin het volgende “hemeltergende” parlando: Ik blijf bij m’n besluit Let ook op het kapsel van Anja en op de bakkebaarden van Johnny! Als Engelstalige songteksten erg slecht zijn, maakt mij dat nooit zo veel uit. Maar als Nederlander voel ik toch een soort plaatsvervangende schaamte bij bovenstaande single. Peter de Klerk Mijn appartement is veel te klein voor een fatsoenlijke platenkast, vandaar dat ik het voor nu nog even met deze Leen Bakker (u leest het goed) kast moet doen.
Hij helt een beetje naar links, maar wordt op zijn plaats gehouden door twee kleinere kastjes die ernaast staan. In de kast staan twee rijen cd’s achter elkaar. Wat niet in de kast past, staat in dozen onder het bed.
Niet al te ideaal allemaal. Het wachten is dan ook op een groter huis, zodat ik een fatsoenlijke platenkast kwijt kan… Barry Spooren / Silence Is Sexy |
|
|||||
|
Copyright © 2010 Platenkasten.nl / WM Digital Services - All Rights Reserved |
||||||
Recente reacties